ذكر روزگار وليد بن يزيد بن عبد الملك بيعت وليد بن يزيد بن عبد الملك كه كنيه‌اش ابو العباس و مادرش ام حجاج دختر محمد بن يوسف بن حكم بن ابى عقيل ثقفى بود بوقت مرگ هشام انجام گرفت . وى قبايل نزارى را تقرب داد و يمنيان را دور كرد و سرانشان را تحقير كرد و خالد قسرى را كه پسر عبد الله بن يزيد بن اسد بن كرز بن عامر بن عبد الله بن شمس بن غمغمة بن جرير بن شق الكاهن بن صعب بن يشكر بن رهم بن افرك بن افصى بن نذير بن قسر بن عبقر بن انمار و سالار و مورد توجه يمنيان بود و حكومت عراق و اهواز و فارس و جبال داشته بود و برادرش اسد بن عبد الله حاكم خراسان بود ، اين خالد را به يوسف بن عمر ثقفى حاكم عراق سپرد كه او را به كوفه برد و شكنجه كرد تا بمرد . آنگاه وليد به سرزنش يمنيان و ياد آورى خالد و تفاخر بنزار در قصيده‌اى دراز كه آغاز آن چنين است : « آيا بهيجان نيامدى كه ايام وصال را با رشته‌اى كه پيوسته بود و ببريد يادكنى » در آن قصيده چنين گويد : « ملك خويش را به بنى نزار استوار كرديم و هر كه را منحرف شده بود بكمك آنها باستقامت آورديم . اين خالد است كه اسير ماست اگر مرد بودند چرا از او حمايت نكردند ؟ كسى كه